Meer nieuws van het gown front! Vanochtend ben ik langsgeweest in de School of Pythagoras, alwaar het reception centre for freshers tijdelijk is gevestigd. Daar lag informatie klaar over - onder andere - de matriculation service van aanstaande dinsdag. Uit deze informatie bleek dat dames voor deze ceremonie geacht worden een zwarte, donker grijze of donker blauwe rok, zwarte panties, zwarte schoenen en een witte blouse te dragen. Je raadt het al...geen van alles heb ik meegenomen vanuit Nederland (een zwart pak, blauwe blouse en zwarte laarzen daarentegen wel - zucht;)). Bijkomende informatie maakte duidelijk dat een deel van de studenten wiens achternamen beginnen met A t/m P voor de foto op een soort muurtje moeten klimmen. De waarschuwing die gegeven werd luidt dan ook: dames, let erop dat je schoenen draagt waarmee dat mogelijk is (lees: zorg dat je niet van die verhoging afklettert als gevolg van onmogelijke stilettohakken). Dat werd dus als een haas shoppen - gelukkig heb ik me daar de afgelopen jaren wel in kunnen bekwamen ;). Helaas is het vandaag zaterdag en dat betekent dus volle straten en volle winkels. Nu heb ik de afgelopen dagen wel redelijk inzicht kunnen krijgen over waar welke winkels zitten, dus dat was op zich geen probleem (merkwaardig is trouwens dat hoewel op de weg links wordt gereden alle voetgangers toch echt rechts schijnen te lopen??!!). Voordat ik aan het shopavontuur begon heb ik mezelf even op een bankje voor 'Boots' geparkeerd om een goede strategie te bedenken en m'n broodnodige lunch op te eten. Plotseling kwam er echter een meneer met een zelfbedienbaar orkest en twee honden - waarvan er eentje meehuilde op de tonen van de mondharmonica en de ander wat slagwerk bediende met zijn voorpoten..just when you think you've seen it all - tegenover me zitten. Dat was nou weer net teveel van het goede en dus opende ik de jacht voor een matriculation outfit ietsje eerder dan gepland. Eerst mezelf binnengevochten in Marks&Spencer alwaar ik me in een zwarte rok met twee grote splitten (he, er stond niks over wat voor soort rok het moet zijn) heb gewurmd. Niet geheel charmant maar wel goedkoop (£9,50). Vervolgens nog een set panties gekocht en daarna naar New Look - een soort C&A, maar dan net ietsje hipper - voor een blouse. Laatste missie: schoenen. Aangezien de Engelsen (lees: tienermeisjes met een ongelooflijke drang om modieus te zijn) gek op schoenen lijken te zijn was op zich geen probleem. Nette, betaalbare schoenen zonder hakken van het type omgekeerde Eiffeltoren vinden echter weer wel (remember: ik moet op dat muurtje zien te klimmen en zorgen dat ik er tijdens dat cruciale moment niet af val). Toch is het gelukt, oh complete and utter joy & happiness.....de winkel Fairy had zwarte instappertjes die er nog normaal uitzien ook. Plus groot genoeg om mijn overzetboten in te wurmen. Het kan zijn dat de hak er met de hand opgeschroeft moet worden - ik heb nog niet in de doos gekeken - maar dat beschouw ik dan maar als minor detail ;). Al met al: Do is ready for her matriculation. Het lijkt me trouwens buitengewoon woest en stoer om op het cruciale moment, zeg een minuut of wat te laat als iedereen al op zijn plek staat, met gown en al op mijn rode Falcon aan te komen scheuren, het ding flink laten driften op het versgemaaide gazon en vervolgens in een gladde beweging op het muurtje te springen. Je weet wel, Need for Speed style;). Talking about first impressions.....maar, don't worry everyone, dit scenario gaat zich slechts in mijn hoofd afspelen. Ik moet immers nog een heel jaar binnengelaten worden in St John's....

Nu even geheel iets anders....ik lach me werkelijk suf om de charmante namen die sommige winkels en straten hier hebben. Op mijn weg naar St John's bijvoorbeeld zit een slager die zichzelf ' The Baron of Beef' noemt. Zijn sudderlapjes moeten wel hemels zijn...ik wil trouwens nog steeds een keertje fish & chips eten. Tot nu toe heb ik maar 1 plek gevonden waar dat kan, maar toen ik er langs liep was dat kraampje dicht. Daarnaast moet er natuurlijk een keer een echt Engels ontbijt geconsumeerd worden (eventuele misselijkheid achteraf neem ik voor lief). Dat serveren ze vast wel in de Buttery (kantine in het College waar je kunt ontbijten, lunchen en dineren voor een schappelijke prijs). Om te beginnen heb ik alvast een blikje baked beans gekocht, om morgenochtend te proberen. Ze verkopen ook zelfs baked beans & sausage in een blikje, maar dat was niet bepaald aanlokkelijk. Kun je toch beter naar de Baron of Beef gaan, dacht ik zo. Anyway, de supermarkten hier zijn wel okee. Aldi op een paar minuten fietsen, daarnaast de Iceland, en Sainsbury's in het stadscentrum. Afgezien van de prijs van het voedsel komt de Cambridge-mens in principe dus niet om van de honger...

Wat ik vanochtend toch in mijn pigeonhole aantrof! Een prachtig gecalligrafeerd kaartje met een uitnodiging voor een formal dinner met de master en president van St John's College....dress-code: lounge suit en gown. Nu heb ik even nagevraagd wat de bedoeling van het lounge suit nou precies is. De secretaresse van mijn tutor (met een werkelijk niet uit te spreken Ierse naam) vertelde me dat dat alleen voor de heren geldt. De dames moeten gewoon ' smart dressed' komen, dus in een pak of jurk. Nu heb ik geen jurk meegenomen naar Engeland (nog afgezien van het feit dat ik er in Nederland ook geeneen had), en eerlijk gezegd wordt ik niet bijzonder wild van het vooruitzicht me in een avondjurk te moeten hijsen. Gelukkig heb ik wel een zwart pak in mijn tas gestopt, dus die kan mooi onder mijn vandaag aangeschafte gown. Dat was ook nog een aparte belevenis, zo'n gown kopen! De studentenmensheid huurt ze ook vaak omdat dat veel goedkoper is, maar dan moet je iedere keer maar hopen dat ze er nog een in jouw maat hebben. Dus ik dacht: kom, met een beetje hulp van het Prins Bernhard Cultuurfonds (daar klets ik me wel uit!) gaan we niet moeilijk doen. Allereerst begaf ik me op weg naar Ede&Ravenscroft, een nogal duur uitziende herenmodezaak (je weet wel, waar ze van die geruite colbertjes enzo verkopen)..daar waren ex-rental gowns te koop. Dus ik paste er eentje aan, en vroeg wat de prijs was: £ 75 pond (nieuw: £130). Slik! Gezien mijn Nederlandse achtergrond (hartstikke gierig natuurlijk:)) vond ik dat ik buitengewoon entitled was om te vragen of hij dan misschien nog gowns verhuurde. ' Nee' , zei hij, ' geen enkele student huurt hier zijn gowns, iedereen koopt ze!' Het eerste wat me toen te binnen schoot was: maar hoezo verkoop je dan EX-RENTALS?????? Maar dat geheel terzijde!! Gezond verstand dwong me om de winkel weer uit te gaan op speurtocht naar een goedkopere gown. Op de hoek bij St Mary's zit nog een Universiteitskledingwinkel alwaar ik mijn gezicht tegen de etalage plakte. Want wat hing daar in de etalage? ' Ex-rentals for sale: BA & MA gowns £50'. Dus hoera! Naar binnen gestormd en nog een foute grap gemaakt over dat grootte er wel toe doet (ik vroeg: wat is nu het uiterlijke verschil tussen een BA-gown en een MA-gown? De verkoopster legde uit dat het onderscheid aan de mouwlengte te zien is. Waarop ik vol enthousiasme brulde: ' There you go! Size DOES matter!!!' wat een bescheiden blosje en een ingehouden glimlach op het gezicht van de verkoopster tot resultaat had)...naja...in ieder geval deed ik er niet lang over om er eentje aan te schaffen. Dus ik heb nu een echte MA-gown in mijn kast. Met een labeltje waar ' Cambridge' op staat. Kan ik even naar kijken als ik even niet meer kan bevatten waar ik nu precies ben beland....

Wat een vrolijkheid! Vandaag ben ik op fiets-missie gegaan. Gezien mijn Nederlandse nationaliteit en het fiets-enthousiasme van de Cambridge-burger vond ik dat er eentje in mijn bezit moest komen. En ik ben geslaagd! Via de internetsite van de universiteit ben ik achter een paar adressen van fietsenhandelaars gekomen. In de stad bij Halfords (ja, die hebben ze hier ook) verkopen ze ook nieuwe fietsen inclusief voor- en achterlicht, spatborden en slot (die moet je er hier los bijkopen namelijk). Alles bij elkaar zou een nieuwe mountainbike - waar bijna iedereen hier op rondrijdt - zo'n £89 pond kosten. Een gewone fiets zou op ongeveer £110 uitkomen. Nu meende ik me te herinneren dat iemand me de tip had gegeven dat er bij Newnham Road een goede tweedehandsfietsenhandelaar zat. Daar ben ik dus ook maar naartoe gewandeld (na ook nog even op de markt te hebben gekeken, maar daar verkopen ze echt alleen maar roestbakken). Ter plaatse trof ik een vrolijke lichtblond gekrulde meneer aan die buitengewoon enthousiast werd toen ik hem vertelde dat ik uit Nederland kom. ' I would wish for the English to have the same attitude towards bikes as the Dutch...you know, Gazelle, Sparta, bikes that last twenty years...' Nou ja, zo ging het nog wel even verder, de lofzang op de fietsende mensheid in de Lage Landen. Erg vrolijk. Daarnaast ook wel handig dat hij doorhad dat ik een goede fiets wel kan herkennen als ik er een zie. Geen barrels voor Dutch Do:)! Heel veel soeps had hij op zich niet staan, want voornamelijk moutainbikes (die toch echt niet lekker fietsen en te klein zijn) en wat ex-rentals die net boven mijn knie uitkwamen. Maar plotseling viel mijn oog op iets roods. Daar ergens, tussen een rij onopvallende stalen rossen, stond een mooi knalrood robuust fietsje, ' Falcon' genaamd. Er hing een klein papieren prijskaartje aan met het bedrag £55. En ik was op slag verkocht! Ik ben erop gesprongen, heb want rondjes door het park gefietst en heb meteen ' ja' gezegd. Een eigen rode ' Falcon'!...hoe mooi kan het leven zijn;). Ik heb 'm nog even laten voorzien van een goed slot en wat lichten (heb later in de stad nog een klein belletje voor hem gekocht). Vol trots heb ik me toen in het Engelse verkeer geworpen (voor het gemak heb ik me pas na de rotonde op de weg gewaagd;)) en het allemaal overleefd. Via het park heb ik me naar King's College begeven en van daar uit doorgefietst naar St. John's, alwaar ik glimmend van plezier mijn rode valkje achter het hek heb geparkeerd. Daarna de stad weer ingetrokken voor nog wat boodschappen. Later die middag zat ik op een muurtje mijn lunch op te peuzelen en te mijmeren over het fietsavontuur. Plotseling herinnerde ik me de (bijna) laatste woorden van de fietsenmeneer: ' Never leave your lights on the bike..they'll be stolen in no time (inclusief nog wat crime-rates die me om de oren werden geworpen)'...en ja hoor, ik had natuurlijk mijn lampen nog op de fiets laten zitten..! Het zou me toch niet gebeuren dat ik twee uur na aanschaf van een fiets bestolen zou worden? Snel teruggerend en oef, ze zaten er nog op. Ik heb ze er maar snel afgehaald en in mijn tas gestopt. Niemand komt aan mijn red Falcon...:)!

Vanuit St John's library een eerste bericht uit Cambridge! Eergisteren ben ik veilig en wel in het Engelse gearriveerd. Zoals niet anders verwacht regende het horizontaal:). De heenreis verliep ook niet geheel vlekkeloos, moet ik zeggen. Allereerst werden we op Schiphol van gate naar gate gestuurd. Vervolgens had het vliegtuig een uur vertraging. Bij aankomst op London Stansted hebben we op 1 minuut na de trein richting Cambridge gemist. De volgende trein zou twintig minuten later komen, maar op de een of andere manier had de engelse mensheid besloten deze treindienst gewoon over te slaan, waardoor we een uur moesten wachten. Ik schrijf ' we' omdat ik vanaf de troubles met de gates op Schiphol aan de praat was geraakt met een AIO in neurowetenschappen die ook naar Cambridge moest. De gehele heenreis hebben we daarom maar samen gemaakt. Aangekomen op Stansted Airport hebben we ook eerst maar even gelunchd om het allemaal wat draaglijker te maken:). Eenmaal met de trein aangekomen in Cambridge zijn we ieder ons weegs gegaan. Ik vond gelukkig al snel de goede bus naar het stadscentrum (met een heel aparte bestuurder: heb hard met hem gelachen). St John's College was vanaf de bushalte makkelijk te vinden en de sleutel voor Fossedene House on Mount Pleasant was dan ook snel in mijn bezit. De weg naar Mount Pleasant zelf was nog ietsje lastiger. Ik raakte een beetje verdwaald door alle kromme weggetjes met namen als 'Honey Hill' en ' Albion Row'. Het leuke was dat ik via St Peter's street dan toch eindelijk bij de plezierige berg aankwam, alwaar ik een prachtig (wel ietsje verouderd, maar vooruit) vrijstaand bakstenen huis aantrof. Mijn kamertje is helemaal bovenin. Via een klein dakkapelletje kijk ik uit over de enorme tuin. In mijn kamer zit ook zelfs een minischouwtje maar ik geloof dat het alleen voor decoratieve doeleinden is bedoeld. Ik wacht in ieder geval nog even af voordat ik er aanmaakblokjes in ga gooien:). In het huis zelf trof ik alleen de inwonende schoonmaakster aan (die stofzuigt je kamer en gooit de vuilnisbakken leeg enzo, wauw! Daar moet ik nog wel even aan wennen). Er schijnt nog ergens een jongen op de benedenverdieping te zijn ingetrokken maar die heb ik tot op heden nog niet getraceerd. Het sociale leven op de plezierige berg moet dus nog even op gang komen. Gisteren heb ik mijn eerste bezoek aan een Engelse pub gebracht: The Castle Inn. Twee T&I-heren hadden me voor een warm welkom uitgenodigd en daar ben ik natuurlijk vol enthousiasme op in gegaan. Het bier was wel lekker. Geloof ik althans, want mijn smaakpapillen zijn een beetje ontregeld door een flinke verkoudheid. Vanochtend in Sainsbury (supermarkt) stond ik zo hard te kuchen dat de mevrouw achter de kassa spontaan vroeg of alles wel goedging, haha! Ik vind de engelsen in het algemeen erg aardig. Met name in winkels beginnen mensen vaak een babbeltje met je als je in de rij staat. Of misschien zie ik er wel zo wanhopig uit dat ze me massaal een hart onder de riem willen steken :):):). Hoe dan ook, het is een vriendelijk volk. Gisteren tijdens de borrel heb ik alvast een - voor mij- nieuwe engelse uitdrukking geleerd: ' I'm gobsmacked' (dank je, Pascal:)!. Betekent dat je met je mond vol tanden staat. Ik dacht: ' die hou ik erin'. Komt vast nog wel eens van pas....

Nog een weekje te gaan...volgende week rond deze tijd ben ik hopelijk safe and sound aangekomen op de plezierige berg. Reuze spannend allemaal maar ook wel een beetje eng. Vanaf volgende week regelmatige updates!