SPQR

Alle wegen leiden naar Rome!!! Dat is wat mij betreft de afgelopen week wel weer bewezen. Wat een heerlijke stad is het toch, en wat is het fijn op het Nederlands Instituut te zijn! De afgelopen dagen waren gevuld met warme zon, verrukkelijke koffie, hemelse pasta's, spannende manuscripten, middeleeuwse kerken en nep designer handtassen. De stad is werkelijk een mengeling van moderniteit en traditie, van restaureren en renoveren, van achteromkijken en vooruitzien. Wat mij altijd weer het eerste opvalt zodra ik een voet op Romeinse bodem zet is de sensatie van altijd voorlevende historie, die zindert in de eeuwenoude straten en op de pleinen. Daar draagt het alomtegenwoordige SPQR - op vuilnisbakken en putdeksels, op monumenten en gedenkstenen - ook aan bij. De senaat en het volk van Rome hebben de stad als het ware tot in eeuwigheid bestempeld. Roma aeterna - senatus populusque romanus. Of, zoals Asterix en Obelix het interpreteerden: Sono pazzi, questi Romani...(rare jongens, die romeinen)! De hedendaagse romeinen willen er ook nog wel eens wat anders van maken in hun frustratie ten opzichte van de evenzeer eeuwige toeristen: So please quit Rome (niet dat WIJ ons daar iets van aan hebben getrokken natuurlijk!)

Ik zou nog uren lang kunnen blijven vertellen over al het moois dat we zijn tegengekomen, maar dat zou het toch geen recht doen. Ik ben in elk geval erg verrukt over het feit dat ik eindelijk heb kunnen zwaaien naar Benedictus XVI. Dat stond hoog op het verlanglijstje. Binnenwandelen in Vaticaanstad met een pasje in je hand en gesalueerd worden door een Vaticaanse gardemeneer is ook zeker aan te raden (voor diegenen die zich afvragen hoe het er daar uit ziet: zie foto in het midden). De Vaticaanse bibliotheek bezoeken blijft gewoonweg geweldig. Een bezoek aan de necropool onder de St Pieter was zeker ook een hoogtepunt (letterlijk echter een dieptepunt) - werkelijk fantastisch geconserveerde mausolea en fresco's. De vraag die iedereen zich aan het einde van de tocht natuurlijk altijd stelt is of 'die botten nu echt van Petrus zijn'. Gelukkig mag ieder dat voor zichzelf uitmaken, want geloof is niet voor niets geloof! Het feit dat we een priester als gids hadden zegt vanzelfsprekend wel iets over het waarschijnlijke scenario dat ons voorgelegd werd ;)..

Ook de laatste dagen waren gevuld met fijne kookfestijnen (zie foto: wie raadt wat het is?) ofwel panem et circenses. Onder het genot van veel wijn en knaag hebben alle reisgenoten zich ondergedompeld in kaart- en dobbelspellen, met veel hilariteit tot gevolg. Het is immers niet elke dag dat je je met een paar dobbelstenen king (or should I say: emperor?) of the world voelt. Bij een verblijf in Rome hoort natuurlijk ook prosecco. De laatste avond in de Foresteria (kelderappartement in KNIR) hebben we hier dan ook wat flessen van opengetrokken. Ik moet er even bij vermelden dat ik die avond prosecco ben gevoerd terwijl ik op de bank lag met één voet in de lucht - dat krijg je ervan als je je teen kneust:). Op dat moment voelde ik me ineens net een figurant in een jaren zestig film over Rome: onderuit op de sofa rozijnen knagend en wijn drinkend. Alleen de palmtakzwaaiende bedienden ontbraken nog. Nou ja, dat is dan iets voor het volgende bezoek aan de eeuwige stad.....salve!