Het begint duidelijk herfst te worden in Cambridge. Hoewel het de afgelopen week warm genoeg was om zonder jas buiten te lopen, begint de lucht merkbaar frisser te worden. De sterrenhemel wordt steeds helderder en ochtendmist hangt boven het nog altijd groene gras in de tuin. De eekhoorns in de tuin lijken er niet minder actief om te worden, sterker nog: het lijkt alsof ze steeds vaker de bomen en grond afstruinen om eetbare nootjes te vinden. De vogels in de tuin laten er ook geen twijfel over bestaan dat ze nog niet weggetrokken zijn. Een paar ochtenden geleden werd ik wakker van een soort getik of gekras bij het raam. Mijn eerste ingeving was dat er een eekhoorntje aan mijn kozijn zat te krabben, maar het bleek een koolmeesje te zijn dat tegen het hout en het glas tikte met zijn snavel. Het kinderliedje van 'Roodborstje tikt tegen 't venstertje aan' blijkt zo gek dus nog niet! De afgelopen week heb ik ook een ander fenomeen ontdekt. Zo af en toe hoor ik een vreemd geluid van de richting van één van mijn kamermuren komen. Ik dacht dat er misschien wel muizen in de muur zouden zitten, wat niet zo raar is voor een oud huis als Fossedene. Uit nader onderzoek bleek echter dat de geluiden uit de kleine schouw en dus uit de schoorsteen komen. Iedere keer als er een vrolijke vogel op de schoorsteen zit en zingt of piept, hoor ik dat in mijn kamer. Dat is wel een leuke gedachte. Daarbij worden op deze manier de puur decoratieve doeleinden van de schouw bevestigd:)...
De kleuren in Cambridge maken zichtbaar dat de herfst echt heeft ingezet. St John's ziet er echt prachtig uit in onder een deken van roodgekleurde klimop. Het is een bijzonder gevoel om met deze herfstkleuren tussen de oude gebouwen te dwalen en de Bridge of Sighs over te steken terwijl de punters op de Cam met dampende adem de bootjes voortduwen. Zelf heb ik nog niet gepunt. Voornamelijk omdat ik bepaalde taferelen van omkiepende punts voorzie. Daarentegen heb ik me wel op een andere sport gestort: badminton. Tijdens de introductieweken ben ik namelijk de voormalig captain van het badmintonteam genaamd Jenny tegengekomen. Aangezien we allebei zin hadden om te gaan spelen op non-competitief niveau zijn we gisterenavond begonnen met shuttles slaan. Ik heb er echt van genoten. Na anderhalf uur spelen had ik er zo'n energie van gekregen dat ik naar Fossedene terug ben gerend. Meer van dat! Gelukkig dacht Jenny er ook zo over en dus wordt het een ritueel dat we in ieder geval wekelijks gaan herhalen. Ik moet erbij zeggen dat ik aankomende zaterdag echter al meteen niet kan spelen....maar daar heb ik wel het allerbeste excuus voor, dacht ik zo :):):)....niet alleen is mijn allerliefste vriend dan jarig, hij komt me ook nog eens opzoeken!!! Je kunt je voorstellen dat alles daarvoor gaat wijken...maar wie weet krijgen de eekhoorntjes wel een stukje verjaardagstaart. Mét of zonder kaarsje....