Dan moet ik natuurlijk ook wel even de foto erbij plaatsen :)..

Inmiddels is het alweer ruim een week geleden dat EJB in Cantabrigia aankwam. En twee dagen geleden dat hij weer is vertrokken. Het was erg fijn om een week samen door te brengen en zijn verjaardag te vieren. Ondanks alle goede intenties en genereuze plannen hebben de eekhoorns vorige week trouwens geen verjaardagstaart gekregen. Niet omdat er geen taart was, oh nee. Integendeel, er was een hele taart voor EJB en mij alleen. Toch hebben we het voor elkaar gekregen om er geen hap van te eten. Geen gebrek aan eetlust; wel aan eetbare taart. Als je de foto goed bekijkt, snap je ook waarom....laten we het erop houden dat we de aandacht voor de kaarsjes op de taart een beetje kwijt waren...:). En nee, die zwarte gaten zijn geen decoratie...(ja, er zit een zwartgeblakerde afdruk van een waxinelichtje op de tafel, but it wasn't me...honestly!)! We konden het zelfs de eekhoorns niet aandoen om ze verbrande raspberry spongecake voor te zetten. Als het nou carrotcake was geweest......Overigens is het brandalarm niet afgegaan, wat ik buitengewoon merkwaardig vind gezien het feit dat de taart bijna recht onder de rookmelder stond te walmen. Maar ja, aan de andere kant: wij zaten er recht naast, en hadden het ook niet in de gaten. En ik maar denken dat er iemand nog midden in de nacht brood aan het roosteren was....;). Ach ja, liefde maakt blind. Zelfs voor in de hens vliegende taarten!
Al dat gepraat over taart...daar zou je toch honger van krijgen! Het is hoog tijd voor aandacht voor Engels voedsel op deze blog. Ik heb dan ook een aantal recepten voor hapjes (ik kan het geen gerechten noemen) met fantastisch allitererende namen voor jullie verzameld. Niet dat ik ze allemaal geprobeerd heb, maar ze klinken voornamelijk gewoon erg gezellig. In de collectie is vandaag gekomen: Juiciest joint (de bloglezende mens wordt aangeraden hier niet meteen Nederlandse associaties bij te krijgen), Nifty nectarines, Gorgeous Gruyère en Cookie cheese cake. Daarnaast nog Spiced cider, Ham it up, Yummy Cheddar Bites en Courgettes in blankets. Nu leek het me een goed idee om jullie te laten kiezen welke van bovenstaande receptjes ik op mijn blog zal zetten. Het klinkt immers allemaal leuk, maar hoe zal het smaken? Nieuwsgierig?? Mind you: dit is wel Engeland, geen Frankrijk of Italië. Maar des te meer fun, niet? Ik wacht het wel af....comment away!

Wat kunnen knaagdieren toch voor commotie zorgen...na het eekhoorn-gerelateerde commentaar op mijn blog heb ik de hele nacht van woestijnratten en eekhoorns gedroomd. Let wel: in mijn droom waren ze geel. Don't ask me why. Misschien waren ze in mijn droom wel lid van een andere wagenren-factie (de gouden?) van Constantinopel? Wellicht zijn de diertjes toch historischer dan je op het eerste gezicht zou denken. De laatste week heb ik veel over het Byzantijnse Rijk gelezen dus zo'n gek idee is dat nog niet eens. Bovendien zijn de grijzen blijkbaar verantwoordelijk voor het uitsterven van hun rode soortgenoten [voor literatuurverwijzingen aangaande politieke en sportieve aspiraties van eekhoorns hou ik me warm aanbevolen]. Ik zal ook mijn ogen open houden voor hooligan-achtige taferelen in de achtertuin...stel je voor, hangt er ineens een gekleurd minishirtje met 'yellow rodents rule' in de bomen...okee, mijn fantasie slaat nu op hol dus hou ik erover op. Helaas kan ik het niet laten om één van de factieleden - vanuit mijn raam betrapt tijdens een poging het huis te bestormen -op mijn blog te zetten. Zie maar wat je ervan denkt.....hooligan in disguise of kleine knager die iets opgevangen heeft over verjaardagstaart???

Het begint duidelijk herfst te worden in Cambridge. Hoewel het de afgelopen week warm genoeg was om zonder jas buiten te lopen, begint de lucht merkbaar frisser te worden. De sterrenhemel wordt steeds helderder en ochtendmist hangt boven het nog altijd groene gras in de tuin. De eekhoorns in de tuin lijken er niet minder actief om te worden, sterker nog: het lijkt alsof ze steeds vaker de bomen en grond afstruinen om eetbare nootjes te vinden. De vogels in de tuin laten er ook geen twijfel over bestaan dat ze nog niet weggetrokken zijn. Een paar ochtenden geleden werd ik wakker van een soort getik of gekras bij het raam. Mijn eerste ingeving was dat er een eekhoorntje aan mijn kozijn zat te krabben, maar het bleek een koolmeesje te zijn dat tegen het hout en het glas tikte met zijn snavel. Het kinderliedje van 'Roodborstje tikt tegen 't venstertje aan' blijkt zo gek dus nog niet! De afgelopen week heb ik ook een ander fenomeen ontdekt. Zo af en toe hoor ik een vreemd geluid van de richting van één van mijn kamermuren komen. Ik dacht dat er misschien wel muizen in de muur zouden zitten, wat niet zo raar is voor een oud huis als Fossedene. Uit nader onderzoek bleek echter dat de geluiden uit de kleine schouw en dus uit de schoorsteen komen. Iedere keer als er een vrolijke vogel op de schoorsteen zit en zingt of piept, hoor ik dat in mijn kamer. Dat is wel een leuke gedachte. Daarbij worden op deze manier de puur decoratieve doeleinden van de schouw bevestigd:)...
De kleuren in Cambridge maken zichtbaar dat de herfst echt heeft ingezet. St John's ziet er echt prachtig uit in onder een deken van roodgekleurde klimop. Het is een bijzonder gevoel om met deze herfstkleuren tussen de oude gebouwen te dwalen en de Bridge of Sighs over te steken terwijl de punters op de Cam met dampende adem de bootjes voortduwen. Zelf heb ik nog niet gepunt. Voornamelijk omdat ik bepaalde taferelen van omkiepende punts voorzie. Daarentegen heb ik me wel op een andere sport gestort: badminton. Tijdens de introductieweken ben ik namelijk de voormalig captain van het badmintonteam genaamd Jenny tegengekomen. Aangezien we allebei zin hadden om te gaan spelen op non-competitief niveau zijn we gisterenavond begonnen met shuttles slaan. Ik heb er echt van genoten. Na anderhalf uur spelen had ik er zo'n energie van gekregen dat ik naar Fossedene terug ben gerend. Meer van dat! Gelukkig dacht Jenny er ook zo over en dus wordt het een ritueel dat we in ieder geval wekelijks gaan herhalen. Ik moet erbij zeggen dat ik aankomende zaterdag echter al meteen niet kan spelen....maar daar heb ik wel het allerbeste excuus voor, dacht ik zo :):):)....niet alleen is mijn allerliefste vriend dan jarig, hij komt me ook nog eens opzoeken!!! Je kunt je voorstellen dat alles daarvoor gaat wijken...maar wie weet krijgen de eekhoorntjes wel een stukje verjaardagstaart. Mét of zonder kaarsje....

Zo....weer even tijd om rustig achter m'n bureau te gaan zitten om mijn blog bij te werken. Ook om bij te komen van de afgelopen dagen en op te schrijven wat er allemaal is gebeurd hier in het Engelse...Well, it's been a blast! Afgelopen woensdag zijn mijn ouders me in Cambridge komen bezoeken. Het was ontzettend leuk en fijn om elkaar bij de St Mary's te treffen, en tegelijkertijd ook heel raar...je weet dan even niet meer goed waar je bent, Nederland of Engeland? Het besef van tijd en plaats wordt dan kortstondig verstoord, maar het voelde natuurlijk heel erg 'thuis'aan! Aangezien we er allemaal aan toe waren en ook honger hadden (mijn ouders hadden een lange dag achter de rug, en ik een Latijn test, die ik miraculeuzerwijze trouwens met 'great honours' heb gehaald??!!! ) zijn we direct Don Pasquale binnengedoken, alwaar we hele prettige pizza's hebben gegeten. Gezien het bijzonder verheugende feit dat mijn lieve ouders het een en ander voor me hadden meegenomen uit Nederland (onder andere koffie, grappa en marsepein :)) ben ik meegefietst naar het hotel om later op de avond met een volle en zware rugzak weer terug te keren naar Mount Pleasant. De dag erop hebben we samen ontbeten (dit ritueel hebben tot en met vanochtend herhaald) en ben ik op weg gegaan naar de Universiteitsbibliotheek om daar een beetje wegwijs te worden. Ik heb alleen het vage vermoeden dat ik het gebouw pas zal gaan begrijpen tegen de tijd dat ik hier weer vertrek...maar dat terzijde. Tijd om jullie op de hoogte te brengen van het formal dinner avontuur...
Vrijdagavond at 7.15 pm werden we in Hall verwacht. Het '7.15 prompt' op de uitnodiging bleek in de praktijk iets minder stipt uit te pakken. Maar ja, wat wil je, als er een kolonne Harry's and Harriet's Potter voor de ingang opeengepakt staat...(al is het maar om aan te tonen dat ik niet aan het overdrijven ben: zie de foto's!) het binnentreden duurde iets langer dan verwacht omdat iedereen de tafelschikking, op twee grote borden vermeld, moest bekijken. Er waren vijf zeer lange dinertafels gedekt met zilveren bestek, kandelaars en schenkkannen. Het eerste wat de meeste van ons (de groentjes, althans, tot wie ik natuurlijk ook behoor) opviel was de hoeveelheid glazen. Ik denk dat iedereen op dat moment plezierige visioenen van verrukkelijke wijnen in z'n hoofd kreeg - gelukkig werden die visioenen werkelijkheid. En nog gelukkiger dat er op iedereen gerekend was;). Nadat iedereen zo'n beetje binnen was en zijn naamkaartje had getraceerd werd de gong geslagen. Deze gongslag had direct een doodse stilte (afgezien van het Beach Boys-achtige muziekje dat plots gedempt van onder een gown klonk - er kreeg iemand een vrij kreeftachtig hoofd) tot gevolg: het Ante Prandium (latijns gebed vóór de maaltijd) werd uitgesproken. Daarna was het dan echt tijd om te eten en te drinken. Het driegangenmenu was heerlijk: vooraf mais-vissoep, als hoofdgerecht gevogelte met linzen, spinazie en asperges en als dessert pistacheijs met cardemom, abrikoos en een soort kletskopkoekje. Als afsluiting werd er koffie geschonken en werd er een schaal bonbons op tafel geparkeerd. Overigens zat ik tussen een gepensioneerde fellow (Dr Johnson, een scheikundige) en de echtgenote van de bursar. We hebben de hele avond heerlijk gepraat en ik kan eerlijk zeggen dat ik nu goed op de hoogte ben van a) landhuizen in de omgeving, especially in Suffolk en Norfolk; b) de kindvriendelijke speeltuinen in Hongkong en c) de Duitse schoonfamilie en hoe de vader van de schoonzoon zichzelf Engels machtig heeft gemaakt (het schijnt je taalontwikkeling goed te helpen als je als Duitse soldaat in een Engels krijgsgevangenenkamp terecht komt;)). Anyway, het waren gevarieerde gesprekken, die later op de avond werden afgekapt door wederom een gongslag die het einde van het formal dinner en het begin van het Post Prandium gebed inluidde (voor diegenen die de op Middeleeuws gebruik geinspireerde gebeden willen lezen: zie het 'Orange Handbook for students' op de site van St John's. Ik weet nu al wie dit gaan opzoeken...:)). Voor de werkelijk geanimeerde enthousiastelingen onder ons kon er nog geborreld worden in de zogenaamde Combination Room (waar de meeste plechtige gebeurtenissen plaatsvinden). Needless to say dat 100% van alle aanwezigen zich hiertoe geroepen voelde:). Al met al was het een ontzettend leuke en mooie belevenis, net als de matriculationsevice van afgelopen dinsdag. Tijdens beide gelegenheden moest ik mezelf af en toe even knijpen om me ervan te overtuigen dat ik dit echt aan het meemaken was en dat ik niet in een aflevering van 'Inspector Morse' was beland.....alhoewel: kan iemand even de tv-gids in de gaten houden;), please???

Hoera! Internet op mijn kamer! Snel even wat foto's van mijn kamer, het huis Fossedene en St John's laten zien.....niet op de meest charmante manier gepositioneerd aangezien ik een beetje haast heb (moet zo in gown naar matriculation...