Lieve allemaal!

Dat Cambridge in het algemeen en de colleges in het bijzonder historische plekken zijn werd afgelopen week nog weer eens extra duidelijk. St John's College deed namelijk dienst als filmlocatie voor een film over Albert Einstein en de britse wetenschapper Sir Arthur Eddington, die als eerste de ideeën van Einstein werkelijk begreep. Einstein wordt gespeeld door Gollum, pardon, Andy Serkis, en de rol van Eddington wordt vertolkt door ene David Tennant, een voor mij (nog) onbekende britse acteur. Donderdag ochtend liep ik nietsvermoedend door St John's heen, toen ik in de verte op het grasveld ineens allerlei mensen een heel ouderwetse vorm van tennis zag spelen. Een paar meter verder zag ik dat die mensen in kostuums (ik denk rond c. 1900?) aan het rondhuppelen waren, and lo and behold, er was ook een filmcrew. Die net het camera's wilden richten op het stuk waar ik langs moest. Dus vroeg een mevrouw in een lange rok en een rieten hoed of ik het erg zou vinden om mezelf even in een hoekje te verschuilen, achter een muurtje. Dat vond ik natuurlijk helemaal geen probleem! Na een paar minuten mochten we (er waren inmiddels wat lotgenoten) weer doorlopen. Dus, mensen, als deze film in 2008 uitkomt, en er is een scene te zien waar mensen tennis spelen, onthou dan dat ik daar ergens achter een muurtje sta met mijn knalroze rugzakje...eindelijk, mijn filmdebuut :-):-):-)!

De grap is trouwens wel dat noch Einstein, noch Eddington aan St John's College heeft gestudeerd of gewerkt. Einstein is voor zover ik weet überhaupt nooit aan Cambridge verbonden geweest. Eddington heeft daarentegen wel aan Trinity College, ons buurcollege, gestudeerd en gewerkt. Maar ja, St Johns is nu eenmaal gewoon prachtig mooi (durf ik het te zeggen: mooier dan Trinity!), en Trinity heeft geen Bridge of Sighs (waar ze ook nog op gefilmd hebben). Dan is de keuze snel gemaakt! Hoe dan ook, het lijkt me erg leuk om volgend jaar St Johns in de bioscoop terug te zien. En mezelf. Achter het muurtje.

En HOERA: ik ben geslaagd voor Paleografie en alle andere toetsmomenten van mijn MPhil! Nu alleen de scriptie nog (klein detail, ahum)...!!

Het begin van een nieuwe term - en wat een spannende start! Gisteren, op de allereerste dag van Easter term - de derde en tegelijk laatste term van het studiejaar - werd 's ochtends vroeg de spits afgebeten met een tentamen Palaeography. Als 'optie 1'-student, dat wil zeggen vroegmiddeleeuwse geschiedenis, kreeg ik samen met twee andere optie-genoten en nog een stuk of acht andere MPhil-medestudenten een tentamen onder mijn neus geschoven. Opdracht: identificeer het schrift van drie verschillende voorbeelden (in de vorm van fotokopieën van fragmenten uit verschillende manuscripten), en transcribeer ze op paleografisch verantwoorde wijze:). Dat deden we dus. Dat betekende veel getuur naar ligaturen, afkortingsstreepjes en onmogelijk gevormde lettervormen - maar ook het zetten van veel punten, komma's, strepen en hier en daar wat toetsenbordtekens die je in het dagelijks leven niet regelmatig gebruikt. Kortom: pret met litterae notabiliores:)! Paleografie is echt ontzettend leuk - zelfs als je ter voorbereidig elf verschillende vroegmiddeleeuwse schriften moet kennen en beheersen (voor de kenners, en dit doe ik even in het engels: Uncial, Half-Uncial, Insular Half-Uncial, Insular minuscule, insular hybrid minuscule, Luxeuil minuscule, AB minuscule, other pre-Caroline minuscules, Caroline minuscule, Continental 'chancery' minuscule, Anglo-Saxon square minuscule)! Onze docente is ook echt geweldig - en voor zover ik kan oordelen, heeft ze ons er allemaal met goed gevolg doorheen geloodst. De uitslag van het tentamen laat nog even op zich wachten, maar dat komt vast wel goed.

Een tentamen doen in Cambridge vond ik eigenlijk wel een grootse belevenis. Enkele weken van te voren krijg je dan een oficieel papier, met allerlei codes, dikgedrukte letters en waarschuwingen die ik soms bijna een belediging van de intelligentie van de studenten vind:). Neem dit voorbeeld: 'Before you begin each examination read the rubric at the beginning of the question paper carefully, and follow the instructions. The consequences of not doing so could have serious consequences.' En mocht je nog idee hebben om rondjes door de examenzaal te gaan dansen: 'Rules for the Guidance of Candidates and Prevention of Misconduct in Examinations are displayed outside examination rooms. Please familiarise yourself with these rules. The Proctors will act if a case of misconduct occurs or a suspicion arises.' Om het allemaal af te maken liepen de surveillanten in officiële gown rond. Dat is toch wel wat anders dan aan Nederlandse universiteiten! Het was in ieder geval een stressvolle doch buitengewoon aparte ervaring. Zucht. Dat hebben we dan ook weer gehad. Op naar de scriptie!!!

Dit is hoe het Vaticaan er achter de muren uitziet (ik kreeg de foto niet bij het vorige bericht geplaatst)...

SPQR

Alle wegen leiden naar Rome!!! Dat is wat mij betreft de afgelopen week wel weer bewezen. Wat een heerlijke stad is het toch, en wat is het fijn op het Nederlands Instituut te zijn! De afgelopen dagen waren gevuld met warme zon, verrukkelijke koffie, hemelse pasta's, spannende manuscripten, middeleeuwse kerken en nep designer handtassen. De stad is werkelijk een mengeling van moderniteit en traditie, van restaureren en renoveren, van achteromkijken en vooruitzien. Wat mij altijd weer het eerste opvalt zodra ik een voet op Romeinse bodem zet is de sensatie van altijd voorlevende historie, die zindert in de eeuwenoude straten en op de pleinen. Daar draagt het alomtegenwoordige SPQR - op vuilnisbakken en putdeksels, op monumenten en gedenkstenen - ook aan bij. De senaat en het volk van Rome hebben de stad als het ware tot in eeuwigheid bestempeld. Roma aeterna - senatus populusque romanus. Of, zoals Asterix en Obelix het interpreteerden: Sono pazzi, questi Romani...(rare jongens, die romeinen)! De hedendaagse romeinen willen er ook nog wel eens wat anders van maken in hun frustratie ten opzichte van de evenzeer eeuwige toeristen: So please quit Rome (niet dat WIJ ons daar iets van aan hebben getrokken natuurlijk!)

Ik zou nog uren lang kunnen blijven vertellen over al het moois dat we zijn tegengekomen, maar dat zou het toch geen recht doen. Ik ben in elk geval erg verrukt over het feit dat ik eindelijk heb kunnen zwaaien naar Benedictus XVI. Dat stond hoog op het verlanglijstje. Binnenwandelen in Vaticaanstad met een pasje in je hand en gesalueerd worden door een Vaticaanse gardemeneer is ook zeker aan te raden (voor diegenen die zich afvragen hoe het er daar uit ziet: zie foto in het midden). De Vaticaanse bibliotheek bezoeken blijft gewoonweg geweldig. Een bezoek aan de necropool onder de St Pieter was zeker ook een hoogtepunt (letterlijk echter een dieptepunt) - werkelijk fantastisch geconserveerde mausolea en fresco's. De vraag die iedereen zich aan het einde van de tocht natuurlijk altijd stelt is of 'die botten nu echt van Petrus zijn'. Gelukkig mag ieder dat voor zichzelf uitmaken, want geloof is niet voor niets geloof! Het feit dat we een priester als gids hadden zegt vanzelfsprekend wel iets over het waarschijnlijke scenario dat ons voorgelegd werd ;)..

Ook de laatste dagen waren gevuld met fijne kookfestijnen (zie foto: wie raadt wat het is?) ofwel panem et circenses. Onder het genot van veel wijn en knaag hebben alle reisgenoten zich ondergedompeld in kaart- en dobbelspellen, met veel hilariteit tot gevolg. Het is immers niet elke dag dat je je met een paar dobbelstenen king (or should I say: emperor?) of the world voelt. Bij een verblijf in Rome hoort natuurlijk ook prosecco. De laatste avond in de Foresteria (kelderappartement in KNIR) hebben we hier dan ook wat flessen van opengetrokken. Ik moet er even bij vermelden dat ik die avond prosecco ben gevoerd terwijl ik op de bank lag met één voet in de lucht - dat krijg je ervan als je je teen kneust:). Op dat moment voelde ik me ineens net een figurant in een jaren zestig film over Rome: onderuit op de sofa rozijnen knagend en wijn drinkend. Alleen de palmtakzwaaiende bedienden ontbraken nog. Nou ja, dat is dan iets voor het volgende bezoek aan de eeuwige stad.....salve!

The snow fell gently all the night
It made a blanket soft and white
It covered houses, flowers and ground
But did not make a single sound

Ah, January fair, now is here
A fine new start for the whole new year
The snow comes down in the dark of night
When we awake the world is white


Fijne winter, allemaal...!

There was a little squirrel

He ran up a tree

When he turned around

He threw a nut at me

Gespot in de tuin...:)...Deze plaatjes / foto's wilde ik jullie toch niet onthouden....het bewijst mijn verdenking van redelijk defensieve (of zelfs offensieve?) knagers...SuperSquirrel (rechts) is favoriet. Enigszins heroïsch zijn sommige dan ook wel weer. Geen boom is voor hem te hoog. In zijn functioneren wel redelijk afhankelijk van Knaag-o-nite. Het zit superhelden ook niet mee. UndercoverSquirrel is ook wel ruig (foto midden) en bovendien moet je hem eenvoudigweg bewonderen voor z'n uitrusting en strijdbaarheid. De "Ik-wist-niet-dat-je-kwaad-werd-Bert"-eekhoorn links op de foto is ronduit angstaanjagend....maar zou buitengewoon goed als papiervernietigaar kunnen functioneren, bedenk ik me nu ineens...hoe effectief! Everybody happy!

Lieve allemaal! Allereerst: het is beschamend lang geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. Daar heb ik natuurlijk een heleboel goede (en minder goede;)) excuses voor, maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien! Ten tweede wens ik jullie - mijn trouwe bloglezers, vooral diegenen die nu nog, na ruim anderhalve maand blogstilte, langs zijn gekomen - een heel mooi nieuw jaar. Officieel mag het niet meer, maar dat lap ik heerlijk aan mijn laars:). Dus: happy 2007 - dat het maar een prachtig, inspirerend en avontuurlijk jaar mag worden...cheers!
De feestdagen heb ik doogebracht in ons kikkerlandje. Het was heerlijk om thuis te zijn bij vriend(en) en familie, veel te slapen, eten, drinken en..tv te kijken! In Squirrel City heb ik namelijk geen televisie, wat overigens totaal geen gemis is. Maar het is wel verrukkelijk om dan weer eens de meest suffe soapserie op te zetten en te ontdekken dat alles daar nog even saai is als voorheen. Naast mindnumbingly useless activities heb ik ook nog avontuurlijke (in de ogen van een historicus dan - hé, ik ben geen Jules Verne!) gedaan. Samen met Eef ben ik op eerste Kerstdag op expeditie geweest - en wel naar de Rhenense bossen, alwaar we naar Merovingische graven hebben gespeurd...gevonden en bestudeerd...Het graf was een relatief 'onbegroeide heuvel' (gemakshalve rekenen sommige mensen de braamstruiken niet mee...nou, ik wel..vooral als er na afloop een stuk struik in je haar hangt:)). Na buitengewoon onderzoek naar de meest beklimbare plek - het ding was immers ongeveer een meter of wat hoog :)! - en het vervolgens doorwaden van het struikgewas hebben we de expeditie succesvol kunnen besluiten. Het waren een bevredigende tien minuten vol historische sensatie...een persoonlijke veni-vidi-vici, al zeg ik het zelf (met dank aan EJ voor het daadwerkelijk traceren van 't graf;)). Helaas heb ik geen foto's van deze enerverende gebeurtenis. Van de rest van mijn verblijf in NL overigens ook niet. Jullie kennen het wel...kerstboom, kerstkransjes, kerststol....kerstmuts...
De tijd in mijn homecountry is werkelijk gevlogen...de reis terug naar Squirrel City ook. Het vliegtuig steeg om kwart voor vijf op, en vijfendertig minuten later stond ik al in de aankomsthal van Stansted - we hadden wind in de rug. Om zes uur lokale tijd was ik hoog en droog in Fossedene (ik was eerder thuis dan mijn ouders die van Schiphol terug moesten rijden...public transport scoort punten in deze:)!). Om vervolgens te ontdekken dat mijn eekhoornvriendjes in de zolder nog niet in winterslaap waren gegaan. Die hebben er heel December lustig op los geknaagd (fijn hè, houten zolderbalken) en they have not left the building since. Aaahhh! De porter zei - toen ik het opnieuw kwam melden - dat er echt wat aan gedaan was in de tijd dat ik weg was (yeah, right!). Hij beloofde opnieuw mensen langs te sturen, maar ik heb niemand gezien. Daarom besloot ik van de week om zelf maar eens polshoogte te nemen. Dapper gewapend met bezem en fotocamera ben ik een krukje opgeklommen om het zolderluik te openen. Als een echte held op sokken heb ik mijn arm door het luik gestoken en een foto met extra flits genomen van de pikdonkere zolder, in de hoop de daders op heterdaad te betrappen. Helaas zonder succes. Het enige dat op mijn cameraschermpje verscheen was een hele berg stof danwel knaagsel. Niets meer, niets minder. Ofwel de eekhoorns zijn nooit weggeweest, ofwel ze zijn back with a vengeance en hebben zich de kunst van verstoppertje spelen eigen gemaakt. Als wraak voor de taart die ze nooit hebben gekregen. Ach ja. Het is ook wel grappig om wat van die diertjes rond te hebben lopen. So much for 'no pets policy', haha!!